قدیس ساتیا سای بابا در تعالیم خویش داستان زیبایی رو نقل کردند که اون رو تقدیم دوستان روشن ضمیرم می کنم:

روزی خداوند بر پارسایی نابینا ظاهر شد و به او گفت: " اگر آنقدر تیزهوش هستی که دنیا را ببینی،هم اکنون بینایی را به تو باز می گردانم. " پارسای بزرگ پاسخ داد: " افرادی که از نعمت بینایی برخوردارند اگر نتوانند زیبایی و عظمت تو را درک کنند واقعا کور هستند. آنها با اینکه گوش دارند اگر نتوانند به آهنگ دلنواز تو گوش دهند کَر هستند. با وجود اینکه در دستهای آنها این قدرت نهفته است که خداوند را به دست آورند ولی خود را در زندگی دنیوی غرق کرده اند. با وجود اینکه خداوند در قلبهای آنها خانه دارد فریب فریبندگیهای گذرا، دروغین و پر زرق و برق دنیا را می خورند."

" پروردگارا به من گوشی عطا کن که فقط به آواز تو گوش دهم و به من چشمی بده تا شکوه و زیبایی تو را تقدیس کنم و قلبی بده که در آن تنها تو منزل و مأوی داری "