همه  آدمها طعم محبت  را تجربه کرده اند،اما نوعی محبت که به آنها شده را سالها به خاطردارند،

 هنگامی که به یاد می آورند سینه لبریز از عشق می شود،

 لبخندی بر روی لبانشان ظاهر ،

و بر محبت پاکی که به آنها شده درود می فرستند.

درود درود درود!

این محبت می تواند از :

 پیمان  پدر ومادری باشد که کودکی به دنیا آورده اند.

عشقی که پدر و محبتی که مادر به فرزندش دارد.

ما دستان بزرگ و ضخیم پدر را احساس کردیم، زمانی کوچک بودیم و دنیا بزرگ بزرگ بود.

 دستان کوچک ما را می گرفت و احساس گرمای عشق به ما منتقل می شد.

ما گرمای آغوش مادر را احساس می کردیم

 وقتی می ترسید یم ،

 به سرعت به آغوشش پناه می آوردیم ، محکم خودمان را می چسباند یم به سینه اش و صدای قشنگش را می شندیم که می گفت:

جان، مامان من اینجاهستم، بابا هم هست!

 چه لذت بخشِ است احساس امنیت.

 حضور مادری دلسوز و پدری قدرتمند!

چه دلچسب است محبتی صادقانه، محبتی بی پایان

زمانی است که این دوفرشته را در کنارخود نداریم گاه  نبودنشان در بدو تولد است و گاه نبودشان  در زمانی از زندگی ما.

چقدر احتیاج به حضورشان داریم،

 اشک داغ در پهنای صورتمان راهش را ادامه می دهد و به روی سینه دلتنگمان می چکد!

هق هقمان درست مثل بچگی مان می شود و لب پایین می افتد!!

در این زمان قطره کوچکی می شویم درهستی.

مادرم، پدرم، کجائید؟ منم فرزندتان!

 دستی گرم و نگاهی گرم می خواهیم!!

لحظه ای فرا میرسد که به آنچه می خواهیم  می رسیم!

پدر دستش را و مادر آغوشش را.

اما این کیست ؟!

ندائی به گوش می رسد که:

مادر ترزا:

در جهان یک روشنائی هست،

یک روح شفادهنده که از هر تاریکی که ممکن است با آن روبرو شویم قویتر است.

گاهی در جائی که درد و رنج زیادی است، توانائی دیدن آن را از دست می دهیم

اما ناگهان او پدیدار می شود،

از میان مردم عادی و به گونه ای شگفت آور پاسخ می دهد.